Due t’këndohet Elbasani                              T’mirja vesht un’ fjalt’ e tueja,

Vendi em, un’, ku kam le;                             Shqip, ti, n’dije t’kuvendoje

Shok’ e vllazën za më mbani                        Do t’m’i thoshje shtazt’ e hueja

Dhe ti Zanë ja me ne                                      Emën, nd’emën t’m’i numroje:

 

Elbasani asht qyteti                                       Ke pa trima kordhëtarë

Begatia e Shqipnisë,                                      T’Lekës-madh ato ushtri,

Mbi qytetet qytet mbreti                               Zemr’ e gjak thjeshtaz shqiptarë,

Vend, fole e ditunisë.                                     T’pa kalueme në trmni.

 

Ar, ergjënd ku lumi derdhet:                      Lave Kordhn’ e Skënderbeut

Sa blerojnë an’ e mb’anë!                            T’lyeme n’gjakun e barbarve;

N’gjethe, n’lule mbushen gjerdhet:           Prite n’gas burrat e dheut:

Begati kudo përmban’.                                 Fmijt e tu: Zoqt e shqiptarve

 

Sa ka pa ky lum i ngratë!!                              Thoni, Zana, kangës thoni

Fol, dëfte Shkumbin , o lumë,                      Për ullinin mos harrofshi,

Ti që s’fle as dit’ as natë                                 Kangën me shum’ za këndoni

Ke ndëgjue, ke pa pun’ shumë.                    Zann’ e dridhni fort më rrofshi.

 

Merre udhën pak ngadalë …                       Eja, qasu moj Pranverë

Mos gjëmo … due t’kuvendojmë …            Tuj gremisë ta shoh kumbllën,

Pak qendro … due t’pyes dy fjalë,              Portokallin me shum’ erë

T’qajm’ e t’qeshim e t’këndojmë                Lule t’bardha në mushkullën;

 

Në çdo vend ka uj’ të ftohët,                        Kur të vdes, shokë, t’më shtini

Ujë prej shkambi, uj’ prej zalli;                   N’Elbasan afër Shkuminit,

Kur djeg dielli, kur ban ngrohët                 N’hije t’arrës vend t’më gjini,

P’r at uj’ t’pastër sa t’merr malli.                Pran’ t’jet’ druja e ullinit.

 

Kjo asht jeta e vërtetë;                                  Përmbi vorr t’mos vini rrasë,

Ç’e do pasjen, begatinë;                               Gurë t’randë t’Elbasanit,

Ktu ke paqë, ke shëndet,                              Veçse shkrueni n’nji dërrasë:

Ktu ke gjith’ kënaqësinë:                              “Ktu fle Lipi i Papajanit”

 

Kur të vdes, shokë, t’më shtini                   Tunjatjeta Zan’ e hieshme,

N’Elbasan afër Shkumbinit,                        Shko troklli në tjetër derë;

N’hije t’arrës vend t’më gjini,                      Shko …, me vjershën tate t’shijshme

Pran’ t’jete’ druja e ullinit.                            Si sot eja, ‘ja përherë.